مطلب زير را به عنوان سرمقاله در روزرنامه ابتكار نوشته ام

در تاريخ انقلاب از روزهاي "طلايي" سخن رفته است كه خيابانهاي شهرهاي بزرگ به ويژه تهران و مهم تر از همه جلوي دانشگاه تهران جولانگاه افكار و آرا بود. از روزهايي ياد مي -شود كه گروههاي مختلف سياسي و احزاب تازه شكل گرفته – كه يك آزادي ناگهاني را در حال تجربه بودند- در جلوي دانشگاه تهران نشريات خود را عرضه مي كردند و در كنار آن با شدت و حرارت يك خرد معتقد به دفاع از آرمانهاي خود پرداخت .دفاعي كه البته در آن از فشنگ و تفنگ خبري نبود. تنها واژه بود كه در برابر واژه رد و بدل مي شد. استدلال بود و برهان و از توهين و تحقير – هنوز- خبري نبود. آن روزها خيابانهاي شهرهاي بزرگ محل برخورد آرا و افكار بود. تحمل و مدارا بود كه خرج مخالفت با سخنان رقيب مي شد. اگر به تاريخ هاي مختلفي كه احزاب و گروههاي مختلف سياسي از انقلاب اسلامي نوشته و هركس از ظن خود يار انقلاب شده اند نگاهي انداخته شود همه در قضاوت پيرامون اين روزها اتفاق نظر دارند. آن روزها كه هنوز از درگيري هاي خياباني خبري نبود و هنوز گروه ها از لوله تفنگ سخن نمي گفتند و هيچ واژه اي بوي باروت نمي داد، همه روزهاي طلايي انقلاب مي خوانند.

1-     اي كاش دولت آبادي اين فرياد فرو خفته اش را
زود تر از اين و دريك موقعيت  مناسب تر سر مي داد.نه پس از سي سال و در همايش انتخاباتي كه در حمايت از نامزدي(مير حسين موسوي) بر پا شده كه حريف براي رقيب اش  (شيخ مهدي كروبي) بيانيه حمايت داده است.
2-     اي كاش  دولت آبادي اين حرف هاي تند و تيزش را به گوش كاغذ مي خواند تا شايد به معجزه قلم اش، پخته تر و مستدل تر بر جان مي نشست.
3-     اي كاش دكتر سروش اين واكنش تند و تيزش را در جمعي برزبان مي آورد ، كه گويي قلمي سركش تر از زبان دارد و شايد حضور جمع شنوندگان ، عنان در كف اش نگاه مي داشت.
4-     اي كاش دكتر سروش كه خود زخم خورده روش هاي تخريب و تهمت اهالي " كيهان" است، روش آنان انتخاب نمي كرد.آن چنان كه پيش از اين در مجادله اي قلمي و البته علمي با انتساب دكتر سيد حسن نصر به دفتر فرح پهلوي، نشان داد كه گويي گفتمان كيهاني كم كم در مجادلات علمي هم خود را نشان مي دهد.
5-     اي كاش دولت آبادي و سروش  در اين سنين عمر و در منظر اين جمعيت جوان كه رفتار و سلوك آنان را پي گيري مي كنند، اين اندازه حدت و شدت جواني به خرج نمي دادند.

از تصميم خاتمي شوكه ايم و دلگير.آن چنان كه پيش از اين از تصميم
ميرحسين  خشمگين.بگذاريد كه از همين حالا نتيجه انتخابات را واگذار كنيم( چه به احمدي نژاد، چه به كروبي و چه به ميرحسين موسوي).بگذاريد در دل به خاتمي بد و بيراه بگوييم كه چرا اين همه محكم گفت "يا من يا ميرحسين"؟ .كه چرا فكر مي كند اخلاق را به تساوي تقسيم كرده اند؟. كه چرا فكر مي كند قدرت باري است بر دوش ،كه هركسي از زير بار آن شانه خالي مي كند؟كه چرا فكر مي كند فقط آلودگان عرصه سياست به آن دل مي بندند و آدم هايي كه بيست سال از اين عرصه دوربوده اند منزه اند؟بگذاريد بد و بيراه بگوييم به خاتمي كه حال كه اين همه بي اخلاقي را مي بيني، تلافي نمي كني؟
بگذاريد در تصميماتي كه براي انتخابات گرفته بوديم تجديد نظر كنيم.بگذاريد فكر كنيم روياهايمان رنگ باخته است(روياهاي آنچناني هم كه نداشتيم ولي بالاخره نجات هم يك روياست، اگرچه رنگي نباشد)
بگذاريد......
بگذاريد.............
بگذاريد............................
اما وقتي از اين همه هيجان منفي فارغ شديم به اين بينديشيم كه هنوز اخلاق مي تواند راه نجات بشر باشد، اگرچه يك دوره چهارساله و هشت ساله اميد  را از دست بدهيم. به اين بينديشيم كه اگر بزرگان به اصولي كه در ذهن دارند،به چشم يك انبردست نگاه نكنند، يا هر وسيله ديگر، مي توان به آنان اميد بست..بگذاریدخاتمی دیگر هیچ پروژه ای را افتتاح نکند.بگذارید دیگر نه از آزادی بیان و مطبوعات سخن بگوید و نه از عدالت .  اما يك نفر در اين واويلاي بي اخلاقي چراغ اول را روشن كند.

روزي(شبي ) كه غلامعلي حداد عادل چهره ماندگار                                                                  فلسفه كشور شد اين جمله ناخودآگاه بر زبانم رفت كه:   " همايش مال  خودمونه ، دوس داريم به هركي مي خوايم جايزه بديم".از آن زمان تا كنون به اين فكر مي كنم كه چقدر خوب است هرچند نفري دور هم جمع شوند و هرچند وقت يك بار يك جشنواره اي ،مسابقه اي يا چيزي شبيه اين ها برگزار كنند و خودشان هم به صورت دوره اي (هر بار يك نفريا چند نفر) را انتخاب كنند و به او جايزه بدهند و مشهورش كنند كه اگر صاحب كتاب است كتابش هم بفروش برسد و اگر نويسنده است هم ايضا. حالا با انتخاب جديد جشنواره شعر فجر بايد بنويسم اگر مداح است كار و بارش سكه شود.
جشنواره شعر فجر امسال حاج سعيد حداديان  مداح مشهور و پركار را هم در شمار برگزيدگان خود داشت. من هم به اين فكر كردم كه احتمالا به همين روش عمل شد ، ولي چون در دوره هاي قبل به همه شاعران فارسي زبان از عباس براتي پور تا علي معلم دامغاني وسبزواري و موسوي گرمارودي جايزه داده شد ، امسال جاي خالي وجود داشت و به همين جهت حاج سعيد حداديان را هم جا دادند تا اتوبوس تكميل شود و راه بيفتد.
این مداح مشهور كه شان اش اجازه نمي داد ديگران از شاعر بودنش خبردار شوندد می گوید: من هم گاه گاهی شعر می گفتم ولی دوست نداشتم کسی بداند. برگزار کنندگان جشنواره به من لطف داشته اند که من را انتخاب کرده اند.
حاج سعید حدادیان  شاعر ازجمند معاصردر مورد نبود طیف گسترده شعری در جشنواره شعر فجر با بیان اینکه مگر غیر از این شاعران ظرفیتی هم هست که نادیده انگاشته شده افزود: "من فکر می کنم که شاعران ما همین افراد تقدیر شده هستند و من این افراد را به رسمیت می شناسم، زیرا آنچه که من به عنوان شعر می شناسم نمایندگانش همین افراد هستند لاغیر".
او افزود:" شما کتاب های درسی ما را ورق بزنید ببینید غیر از آقایان گرمارودی ، معلم دامغانی ، سبزواری ، مردانی و امثالهم آیا کس دیگری به این جایگاه شعری رسیده است که شعرش الگوی جوانان ما شود؟ سعید حدادیان گفته هایش را اینچنین پایان داد: ما شاعرانی که از انقلاب اسلامی و برای انقلاب شعر می گویند را شاعر می دانیم و اگر شاعری از تبار ما و انقلاب بود شاعر است و این جمع، تمام پتانسیل شعر ماست مگر آنکه کسی از قلم افتاده باشد".
وي فراموش كرد كه بگويد :"شما تمام برنامه هاي صدا و سيما را با دقت نگاه كنيد غير از ما شاعران كس ديگري هم در آن ديده شده است؟" .
چون فكر مي كنم سال بعد براي تجليل از بزرگان شعر معاصر جاي خالي زياد وجودداشته باشد، پيشنهاد مي كنم در اطراف و اكناف مملكت بگردند و هركس را كه  در سخنانش بيت شعري وجود داشته باشد(ضرب المثل هم قبوله) براي تجليل و معرفي به جامعه ادبي معاصر ايران و جهان به دبيرخانه جشنواره شعر فجر معرفي شود.من خودم اعلام مي كنم "غلام پيرواني " می تواند گزینه خوبی باشد هم شرایط خاص را دارد و هم در برنامه نود فردوسي پور  استعداد ادبی را به خوبي نشان داده است.

امروزنمی دانم چندسالگی مرگ فروغ بود . شاعری که گویی مرگ 
به فریاد زندگی اش رسید تا او در میان ما جاودانه باشدو با شمایلی جوان و زیبا در ذهن ها بماند. تلویزیون صدای آمریکا با مرد پنجاه و چندساله ای مصاحبه کرد که برای خودش شاعر و فیلمسازی شده بود در گوشه ای از سرزمین ژرمن ها. کمی که از مصاحبه گذشت معلوم شد او همان "حسین" کودک خردسالی است که فروغ رفته بود و از یکی از روستاهای نمی دانم کجا ( چه فرقی می کند کجا؟ روستاهاِ آن روز ایران همه یک شکل بودند:تجمعی از انسان ها که وجه مشترک شان زنده بودن بود، با چه امکاناتی و به چه صورتی، چندان تفاوتی نداشت.هنوز هم)آورده و بزرگ کرده بود.همان که قرار بود جای فرزند دورافتاده از دامنش را بگیرد.
بعد هم به مدد انگلیسی های  روباه صفت(!) در شبکه فارسی شان فیلم "سرد سبز" را دیدم که از زندگی فروغ ساخته شده بود.چیزی که در این فیلم ،مفصل از آن صحبت شد رابطه عاشقانه فروغ و ابراهیم گلستان بود. همان که فروغ را در معرض انواع تهمت ها و توهین ها قرار داد و هنوز دست از سر نام و اعتبارش برنداشته است.همان رابطه ای که از صافی افکار حقیرگذشت و در حد یک رابطه کثیف به جامعه معرفی شد. همان که عصیان زنی آزاده را برنتافت و گوشه ای از زندگی شخصی اش را علم کرد تا(به زعم خود) صدایش را کسی نشنود.واین البته به قشر خاصی محدود نبود.بسیاری از دوستان فروغ و گلستان در زمره گردانندگان این بازی کثیف بودند. 
اما آنچه پس از این همه سال برای من یکی مانده است ،صدای معصوم فروغ است و تصویری زلال  از سی سالگی اش و دست هایی جوان که از زیر برف بهمن ماه چهل سال پیش ،هنوز پیداست. واین البته منحصر به من نیست.
روایت محسن مخلباف از این تغییر موضع نسبت به فروغ خواندنی است. مخملباف از روزهایی روایت می کند که خودش و دوستانش در حوزه هنری آن سالها، از لوله تفنگ با شاعران و نویسندگان و فیلمسازان دیگر سخن می گفتند.او که جمع دوستانه ای با قیصر امین پور و سلمان هراتی داشت از آن روزها روایت جالبی دارد.
سلمان هراتی هرپنجشنبه از شمال پرتقال سوغات می آورد و پنجشنبه هایی پرتقالی داشتند که به شعر و شعور(و احتمالا شعار) می گذشت. تا اینکه یک روز سلمان دیرتر آمدوپرتقالی درچنته نداشت.پرس و جوی دوستان شاعر کارگر می افتد و او را به اعترافی بزرگ در آن روزها وامی دارد.آن روزها خندقی میان اهالی فرهنگ کنده بودند از ایدئولوژی ،که گروهی را متعهد کرده بود و گروه دیگر را ضدانقلاب،ضدمردم و ضددین.که دراین تقسیم بندی مخملباف و دوستانش در گروه اول جا داشتند و مرده ی  فروغ و زنده ی دیگران در گروه دوم. سلمان اعتراف می کند که پرتقال هایش را به ظهیرالدوله برده و بر مزار فروغ گذاشته است.این اعتراف البته دیگران را نیز وا می دارد که از روزهایی بگویند که آنان نیز نقاب شعارو خشونت از چهره برمی داشتند و دوراز چشم دیگران برمزار فروغ حاضر می شدند و با نم اشکی و فاتحه ای گویی از او پوزش می طلبیدند. از آن جمع مخملباف که به راه خود رفت ،اما قیصرامین پور آن قدر فضا را آماده دید که بگوید "بقول خواهرم فروغ....".
آنچه من درصدا و سیمای فروغ در این سال ها دیدم هیچ حسی در من برنینگیخته جز خواهری جوانمرگ شده. فکر می کنم هرمردی بی دخالت هیچ مرضی در نگاهش به فروغ به برادری اش مبتلا خواهد شد. گفتم "مبتلا" چرا که باید سال های سال عزادار خواهری باشی که چهل سالگی مرگش هنوز هم تورا دروضعیتی شبیه مراسم تدفینش قرار می دهد. با همان افسوس ها و همان دریغ ها!