آرزوهای محال
دوستم(خوب یا بد، بماند) احسان گنجی من و چند تن دیگر از دوستان را به یکی دیگر از بازی های مرسوم وبلاگ نویسان دعوت کرده و خواسته که هفت تا از آرزوهای محال مان را بنویسیم. نخواستم وارد این بازی شوم، اما دیدم که هیچکدام از دوستان دعوت شده، اجابت نکرده اند و دعوت کننده در حال ضایع شدن است. به ناچار آرزوهایم را متناسب با حال و هوای این وبلاگ در ادامه می آورم:
1- آرزو می کنم در یکی از جشن های پیروزی هسته ای که هر هفته برگزار می شود یکی از فرهنگیان نامه ای به رئیس جمهور محترم بدهد و ایشان هم احساساتی شده و دستور پرداخت مطالبات فرهنگیان را بدهد تا این قشرزحمتکش بتوانند برای اعتلای فرهنگ مملکت حداقل به وصال مرغ برسند.(با خروس اشتباه نشوند. منظورم مرغ یخ زده است).
2- آرزو می کنم که وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی متوجه بشوند که وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی هستند و تهدید و ملامت سینما گران و روزنامه نگاران کار نهاد های دیگر است.
3- آرزو می کنم نمابشگاه کتاب امسال آن قدر اعتبار داشته باشد که ناشران افغان، قرقیز، ترکمن و تاجیک ،در غرفه هایی که مجانی در اختیارشان قرار می گیرد مستقر شوند تا نمایشگاه همچنان بین المللی بماند و پوزه نمایشگاه کتاب فرانکفورت را به خاک ( اگر مصلا دارند،مصلا) بمالد.
4- آرزو می کنم مهرجویی و بیضایی هم مانند مجیدی ، ده نمکی ،شورجه ، سلحشور و...شروع کنند به فیلم سازی و تا آخر منصرف نشوند ، فیلم شان توقیف نشود( اگر هم شد CD و DVD ان فعلا بیرون نیاید، اکران شود ، فروش کند و جایزه بگیرد.
5- آرزو می کنم که مسئولین محترم سال نو آوری را مانند سال انسجام ملی و اتحاد اسلامی ، جدی نگیرند و قصد شکوفایی ملت را نداشته باشند.
6- آرزو می کنم احسان گنجی آنقدر نقاش خوبی شود که دیگران نقاشی هایش را کاریکاتور نبینند.
7- آرزو می کنم همه آرزوهایم برآورده شود.