پس از "بن علی" نوبت کیست؟
سرمقاله دوشنبه 27 دی ماه روزنامه ابتکار
دیگر تصاویر "زین العابدین بن علی " دیکتاتوری که البته عنوان رییس جمهور را برخود داشته ، در میان هوادارانش ترجیع بند اخبار هرروزه تلویزیون دولتی تونس نخواهد بود. از این به بعد باید به دنبال تک عکسی از این رئیس 23 ساله یک کشور عربی گشت که در تبعید گاهش صفحات روزنامه ها را جستجو می کند و از اظهار نظر سران کشورهایی که بارها به استقبالش آمده اند و یا مهمانش بوده اند بر می آشوبد و بر روزگار غدار لعنت بفرستد که:"دوستان دیروز همه چیز را فراموش کرده اند" .
همان تصاویری که از محمد رضا پهلوی آخرین شاه ایران منتشر شده بود که آوارگی اش را از پاناما تا سواحل نیل بردوش های نحیفش می کشید و بر دوستان قدیمش که رو پنهان کرده بودندلعنت می فرستاد.
بن علی اگر چه چهارده سالی زودتر از محمدرضا شاه به مردم گفت که "پیام انقلاب شماره شنیدم" اما باز هم دیر شده بود و باید سوار هواپیمایش می شد و در آسمان کشورهای مختلف از مالت تا فرانسه اجازه فرود گدایی می کرد و دست آخر باید کسی چون خودش که بی هیچ انتخاباتی بر عربستان حکومت می کند، دستش را بگیرد .
شاه عربستان همان کاری را با بن علی کرد که محمدرضا با شاه سرنگون شده افغانستان (محمدظاهر شاه) کرده بود . برایش در رم خانه خرید و خرج زندگی اش را می داد با این توجیه که او " پادشاه " است و حرمت پادشاه باید حفظ شود. گویی می دید روزهایی را که دیکتاتوری دیگر در کشوری دیگر باید دستش را بگیرد .
سقوط زین العابدین بن علی از تختی که البته نام ریاست جمهوری را بر آن نهاده بود، باید بسیاری از سران عربی - که با راه و رسم بیست و سه ساله او حکومت می کنند- را به تفکر وا داشته باشد . این شیوه حکومت داری در میان کشورهای عربی هنوز رواج کامل دارد. چه نام شاه و ملک داشته باشند و چه عنوان رییس جمهوری بی رقیب را یدک بکشند .
هنوز علیرغم پیشرفت های تکنولوژیکی ، گسترش ارتباطات و بیداری ملت ها حکمرانان عربی به شیوه ملوک الطوایفی فرمان می رانند. حتی اگر این فرمان را از طریق اینترنت و ماهواره و تلویزیون و موبایل به گوش رعایای خود برسانند.
اگر شاه و ملک باشند ، حق خدایی خود می دانند که پس از خود فرزندشان بر تخت بنشیند و بی توجه به آنچه قوای مقننه ، قضاییه و اجراییه می خوانند، حکم برانند . اگر هم بر اثر اشتباهی که پیشینیان کرده اند عنوان جمهوری را برای شکل حکومتی خود برگزینند(والبته تغییر این عنوان را در منظر جهانیان به صلاح نمی بینند) همان گونه برخلائق فرمان می رانند که امرا و خلفای سابق .
نگاهی به وضعیت پادشاهان و روسای جمهور عربی از عربستان و کویت و اردن و مراکش تا سوریه و لیبی و مصر و ... نشان می دهد که همه بر یک شیوه حکم می رانند .
اینک که مردم تونس از نقش فرمانبردار و سیاهی لشکر صندوق های رای بیرون آمده اند و به مطالبه کنندگان واقعی حق و حقوق خود تبدیل شده اند، بدون تردید نه تنها کاخ ظلم زین العابدین بن علی را فرو ریخته اند که شکافی عمیق در دیوار " دیکتاتوری عربی " ایجاد کرده اند .
پس بی سبب نیست که پادشاه عربستان برای " بن علی" آغوش می گشاید و معمر قذافی مردم به جان آمده تونس را سرزنش می کند که:" اشتباه کردید، نباید بن علی را از دست می دادید " .
این ها همه از وحشت فریاد هایی است که هنوز از حنجره مردم این کشورها برنخاسته است . مردمی که اگر دست از دهانشان برداشته شود فریادشان گوش فلک را کر خواهد کرد .
در مصر و سوریه و الجزایر فرزندان و نزدیکان روسای جمهور برای صندوق های رای - بی حضور مردم- نقشه می کشند و هنوز در راهرو های کاخ های عربستان و لیبی و اردن و... شاهزادگان بر سر پادشاهی پسران و دخترانی دسیسه می کنند که پای لپ تاپ هایشان نشسته اند و کاریکاتورها و فیلم هایی را با هم رد و بدل می کنند که تمسخر راه و روش حکومت داری قرون وسطایی حکام کشورشان می باشد. فریادهای مردم تونس و حضورشان در خیابان ها در مصاف با نیروی پلیس دیکتاتوری و تلاش دیرهنگام وعذرخواهانه زین العابدین بن علی و سپس آوارگی او و خانواده اش ،سرنوشت محتوم همه دیکتارتورهایی است که گویی از مشابهت ها درس نمی گیرند . این دست پخت دیر و زود دارد اما سوخت و سوز ندارد. تا چرخش " دیرو زود" روزگار قرعه فال با نام کدام بزنند.