مارون

تلویزیون دیشب جشن خانه سینما را یعد از گذشت دو روز نشان داد. اما آنچه که بر صفحه جادوی اش نقش بسته بود چیزی نبود جز مقدار معتنابهی  توهین به تماشاگر و  سینمای ایران .

1-   انتخاب سلیقه ای  بخش هایی از مراسم که به هرحال سال هاست اتفاق می افتد و در آن یک یا چند نفر به جای ملت فهیم و اندیشمند(!)  و در بعضی مواقع دیگر شهید پرور ایران  تصمیم می گیرند که چه چیزی را ببینند.یا به  عبارتی چه چیزی  برای چشم و دلشان مضر نیست و  اشکال ندارند ببینند.

2-   تلویزیون در اقدامی حیرت انگیز از نشان دادن زنان سینمای ایران که بر سکو حاضر شده بودند و جایزه می دادند و می گرفتند، امتناع کرد.  حضور زنان در تصاویر دور( لانگ شات)  که تنها شبحی از آنان دیده می شد و قطع کردن های غیر معمول تصاویر زنان سینما گر این سئوال را به ذهن متبادر می کرد مگر این بازیگران چه پوشیده بودند و چه سر و وضعی داشتند؟

3-   یکی از زیبا ترین بخش های مراسم که هم خوانی سرود" ای ایران" توسط بازیگران سینمای ایران بود با توهین آمیز ترین تمهید  تلاش فراوانی شد که دیده نشود. این بخش در گوشه تصویر و همزمان با توضیحات مجری تلویزیون   پخش می شد تا هم نشان داده باشند و هم کسی آن را نشنود. یاد زمان هایی افتادم که در مسابقات جهانی که بطور مستقیم پخش میشد برای نشان ندادن و پخش نکردن سرود کشور آمریکا  تمهیداتی این چنین به کار گرفته می شد.

تا الان برای تان  اتفاق افتاده که آدمی قوی هیکل و تنومند و پر زور جلوی روی تان بایستد و توی چشم هایتان نگاه کند و بد ترین توهین ها را نثار تان کند و شما هیچ کاری از دست تان بر نیاید و توهین هایش را مثل یک لیوان آب خنک تا ته نوش جان کنید؟ من دیشب جلوی تلویزیون سامسونگ 21 اینچ خودم این احساس را داشتم.